Limburgse zanger en feestbeest Ben Peters, beter bekend als Big Benny, herinnert zich het moeizame begin van zijn zangcarrière: "Het ging helemaal niet. Het was één groot puin." Nu heeft hij de reputatie van Limburgs populairste carnavalszanger.
Hij heeft het er maar druk mee. De 39 jarige zanger en entertainer heeft een indrukwekkend gemiddelde van 500 optredens per jaar en hij heeft bovendien zeven singles en vijf albums op zijn naam staan, waaronder zijn nieuwe cd "Feesbees". De titel slaat op hemzelf, want hij is echt wel in voor een feestje. "Het hoort ook wel een beetje bij je imago, natuurlijk."
Hij staat al sinds zijn dertiende op het podium als entertainer. Samen met zijn broers Dré en Koos Peters verzorgde hij sketches op de bonte avond van v.v. de Veldjmuus, waarbij hij onder andere de presentatie op zich nam. Zijn zangcarrière begon in 1994.
"Ik zou voor mijn schoonvader een muzikantenparade presenteren in Geleen, en hij vond het wel leuk als ik er een liedje bij zou zingen, dus schreef hij wat liedjes voor me. Er waren die avond een stuk of tien artiesten, en een aantal platenbazen zouden komen kijken of er iets tussen zat. Ik zong dus ook twee of drie liedjes die avond en het einde van het verhaal is dat al die artiesten zonder contract naar huis gingen en ik dus wel een contract had.
Maar het begin ging nog helemaal niet lekker. Het entertainment ging wel, maar vooral mijn lead vocal was ver onder de maat. Dat was echt vallen, vallen en weer opstaan en het opnieuw proberen. Op zich, het ging allemaal wel, de mensen in mijn wijk vonden eigenlijk alles geweldig wat ik deed, maar op een gegeven moment had ik een optreden buiten mijn wijk, in Oosteren, en dat was echt het dieptepunt van mijn carrière. Je staat daar ineens voor mensen die Big Benny helemaal niet kennen en dan word je afgerekend op wat je laat zien op dat podium. Dat was één grote afgang. Ik kreeg opmerkingen naar mijn hoofd als 'Stop er maar mee, dit heeft geen zin', 'Krijg je daarvoor betaald?' en 'Schandalig!'. Ik heb het half uurtje vol gemaakt en ben buitengekomen met de tranen in mijn ogen. Ik dacht: 'Ik stop ermee. Ik moet iets anders doen.' Mijn vrouw had in de zaal gezeten en ze schaamde zich zelfs voor me. Ze zei: 'Ik heb maar niet gezegd dat ik je vrouw was.' En het ergste was: ik gaf haar nog gelijk ook!
Maar in de auto onderweg naar huis van dat concert zei ik tegen mezelf: 'Ik laat me toch niet klein krijgen door die mensen uit Oosteren. Ik ga ermee door.' Dus toen ben ik doorgegaan met voor kleine kring op te treden. Mijn stem verbeterde. Ik werd in 1996 Prins Carnaval en toen heb ik ook nog een cd uitgebracht die lokaal aansloeg,
maar het grote keerpunt was toen ik Heij Kammeraod op de radio hoorde en mijn eigen versie uitbracht: Lurrie. Toen kwam de explosie. Ineens waren we populair. We gingen van 40 naar 500 optredens per jaar. Het was zelfs zo sterk: bij het openingsfeest van carnaval laten ze altijd veelbelovende Limburgse artiesten optreden voor de tv en ik was niet uitgenodigd. Ik kreeg allemaal telefoontjes van verontwaardigde fans en ik zei dus min of meer voor de grap tegen die mensen: neem een spandoek mee met daarop: 'Wo is Benny' (waar is Benny). Daar werd dus massaal gehoor aan gegeven en iedere keer dat de camera op de zaal gericht werd gingen al die spandoeken omhoog met mijn naam. Dat was echt een geweldig moment.
Nu heb ik het ontzettend druk. Ik ben voor 2005 al helemaal volgeboekt. Veel mensen geloven me niet als ik dat zeg. Op een dag liepen een stel journalisten van Dagblad de Limburger een avond mee, maar na het vierde optreden haakten ze af. Ze trokken het niet meer. Ikzelf heb er weinig problemen mee. Ik vind het gewoon leuk. Wat wel heel erg jammer is, is dat ik mijn vrouw en mijn dochter zo weinig zie. Daarom wil ik binnenkort maar een beetje gaan afbouwen, want ik wil niet vervreemden van mijn familie. Dat is wel het nadeel van dit leven.
Ondanks alle tegenslag in het begin heb ik altijd van mezelf gehouden. Dat klinkt misschien gek, maar dat is wel heel belangrijk. Dat heeft me, samen met de mensen om me heen, door die moeilijke tijd heen geholpen. Dat en blijven dromen, want dromen komen altijd uit. Als je er in blijft geloven en gewoon door gaat met doen wat je wilt doen, komen ze altijd uit."